Never change a winning strikkeoppskrift

Ok, eg innrømmer at eg har ein tendens til å repetera meg sjølv. I dei siste innlegga har eg visst berre strikka vaffellue eller daisyjakker, og det har eg jaggu gjort denne gongen og. 

Det er syskenbarna mine som har fått kvar si fine jente i tillegg til veninner som får jenter så då flesker eg til på nytt og på nytt. Det er litt artig å sjå at den same jakka tar ulik form og farge. Mønsteret er det same som før.

Denne gongen har eg nytta Baby Merino frå Gjestal kjøpt på Nille. Det er melert i rosa og raudt. I tillegg har eg nytta Baby Ull som også er frå Gjestal, men kjøpt denne gongen på Sparkjøp. Det siste er også merino ull og superwash og utgjer det gule i jakken. Eg nyttar pinne nr 3.

Eg har i grunnen kost meg med å kjøpa garn på Sparkjøp og Nille. Det er av og til litt kjipe fargar, men til dømes Cortina som eg fann hjå Sparkjøp har riktig så fine fargar. Det er alt anna enn drygt, men kva gjer det når det kostar 12 kr nøstet.

Hooked on a feeling

I helga feira eg 40årsdagen min i lag med ei veninne. Ja, eg vert 40 år i neste veke. På eitt vis ikkje nøgd med at eg allereie er 40, men så måtte eg jo realitetsorientera meg sjølv og påpeika at det er jo makalaust å ha vorte sopass vaksen. Det kunne vore verre skjebnar.

Mi veninne er god på detaljar (ingen tilfeldigheit at eg ville feira med ho) så vi hadde raud løpar og anna stæsj på plass i denne vakre stallen frå 1700-talet som er under oppussing  til å verta eit selskapslokale. Det er berre å gle seg til Starefossen Vel har gjort alt dugnadsarbeidet ferdig.

På nytt har eg fått sjansen til å bruka ein av bestemor mi sine gamle kjolar frå 50-talet. Eg kjende meg som Red/Joan frå Mad Men. Den sit som støpt så eg skjøner kvar eg må ha fått kroppen frå. Det er rart dette med arv.

Må seia det i grunnen er ganske stas med talar.... Ugift og ufeira som er eg så var dette fyrste gong og det ga meirsmak. 

Mi chilenske veninne hadde laga pinata til oss.

TAKK!!!!

Blåveis varslar vår

Ser ut til at koplinga mellom kameraet mitt og mac'en har takka for seg. Det var i alle fall umogleg å få overført bilder. Så då sat eg igjen med iphone utan blitz og dårleg lampelys. Oh glory....

La min elsk på Pickles si vaffelhuve. Den er særs enkel å strikka og samtidig veldig effektfullt mønster. Må seia at eg i grunnen var meir nøgd med fargen på den førre. Veit ikkje heilt kva eg tykkjer om den melerte effekten. Eg har brukt same type garn som i den førre så den er så mjuk som berre det. Denne gongen hadde eg brunt i botnen med rosa kashmirgarn i staden for raudt.

Vel, vel, det er i alle fall resultatet. 

Det er dessutan deilig  å sjå at våren er i emning sjølv om det sluddar etc innimellom. 

I bedet i bygarden vår har vi ei diger tue med blåveis. Der har det bløma i nærare 3-4 veker no. Jippi!

Gir meg ikkje med dei daisyjakkane

Eg har to kusiner som nett har fått seg kvar si dotter så då tenkte eg dei skulle få seg kvar si jakke av dette eine mønsteret eg har laga. No er den eine ferdig. Fargane er inspirert av ei par cowboystøvlettar kusina mi har. Ja, dei er kvite med mønster i knæsje fargar. Så no kan mor og dotter stå i stil.

Det er artig å sjå kor ulike jakkane vert når ein bruker ulikt garn og fargeval til trass for same mønster.

Eg har nytta naturfarga alpakka Tynn alpakka frå Du store alpakka og diverse restegarn i gilde fargar. Knappane er frå resteboksen og er vel i utgangspunktet plukka frå ein resteboks på ein eller annan butikk.

Diverre er det ikkje så ofte eg tar meg tid til å surfa rundt til alle dei flotte bloggane eg ikkje kjenner frå før. Som oftast vert det berre turar innom til dei kjende og kjære eg kjenner frå før, men i dag var eg innom denne svenske bloggen by Caloweena. Eg har visst ikkje vore innom så mange svenske bloggar skjønar eg. Her var det i alle fall litt andre ting enn det ein finn i norske bloggar og det er jo artig samt litt butikktips for den som skal til Stockholm.

Endeleg litt strikking

Endeleg klarer eg å blogge litt om strikking. For tida er eg på kurs - grunnkurs i forsking. Slettes ikkje så verst faktisk. I grunnen er det kjekt å læra noko nytt og kjenna seg som student igjen. Så då har eg tid til å sitja og strikka på dagtid. For litt diskre strikking er det jo greit med ikkje for store og omfattande prosjekt.

Vaffellua til Pickles er både enkel og fin med eit lekkert mønster som ser imponerande ut, men som er grådig enkelt.  No er eg på god veg med lue nr to.

Eg hadde kjøpt eit raudt garn av merino ull som er supermjukt Gedifra super soft merino. I tillegg hadde eg eit garn som er 70% kashmir og 30% silke Filatura Di Crosa. Resultatet har vorte ei veldig mjuk og god lue som eg skal gi bort til ei veninne.

Har også klart å velga ein mal til bloggen, men eg er ikkje sikker på om eg er så nøgd med resultatet....

Biltjuveri

Kjenner eg er litt grinete for tida. Det er ikkje artig når nokon stel bilen din. Sjølv ikkje når den kjem til rette. For det er så mykje arbeid som følgjer med. Mellom anna er ein nøydd til å hengja på politistasjonen for å få meldt saka, og dei er naturleg nok av og til opptekne med meir alvorlege saker enn eit simpelt biltjuveri av ein bil som har kome til rettes og som ikkje har skada nokon på vegen.

Eg kom heim fredag etter å ha vore vekke i over eitt døger og såg at bilen i alle fall ikkje sto i gata. Er det då nærliggjande å tru at den er stolen eller er det berre eg som er surrete i hovudet og har satt han frå meg ein annan stad? Då politiet byrja å ringja skjøna eg at eg ikkje var så surrete alikevel diverre. 

Bilen sto kopla og ulåst på Laksevåg. No står den på verkstad.

Sidan eg faktis er surrete og tydelegvis burde ha litt betre oversikt over forsikringane mine så viser det seg at eg har full kasko på ein 13 år gamal bil.... Øh, ikkje spesielt økonomisk, men no er det i alle fall slik fatt. Det kan kanskje koma heldig ut.

Eg er i grunnen glad i den fyrste bilen eg kjøpte og som har køyrd meg gjennom nesten heile Sogn og Fjordane og andre delar av landet fullasta av baggasje, møblar, syklar og dets like. Full av smular og anna drit som hoper seg opp på vegen har den vorte, men likevel min kjære bil.

Nyårspingvin

Når ein ikkje har så mykje å blogga om frå eigen produksjon så tyr eg til mor mi og gåver til Litjpia. 

Litt irriterande at eg stadig gløymer å ta bilder av ting eg lager og må senda avgarde i hui og hast, men, men det kan eg jo berre takka meg sjølv for.

For tida burde eg også heller sitja med nasen ned i noko statistikk som eg hadde tenkt eg skulle læra meg, men då er det sjølvsagt meir freistande å blogga litt for ein gongs skuld.

Her er altså Litjpia som nyårsbukk i den fine pingvindrakta mor mi laga til ho og syskenbarnet (vel eigentleg tremenning). Dei er liddeleg søte og no gler vi oss til ein tur på akvariet.