Høgg, høgg, høgg

Den fyrste bilen eg kjøpte har no vorte padde flat. Han har tent meg både vel og litt ugreit. Mykje moro har vi hatt og mange stader har vi vore. Kan ikkje seia den vart så gamal, men så har eg vel kanskje ikkje behandla den så pent heller. 

Dei seier at Renaultar er lunefulle og at elektronikken går åt skogen. Jadda, jadda, jadda, motoren har tikka og gått etter grundig stell av dei på Fondenes auto. Elektronikken derimot har svikta grufullt dei seinare åra. Snøvinteren for 4 år sidan tok sentrallåsen og startsperra. Startsperra måtte då koplast ut manuelt slik at då nokre lånte bilen min og klarte å skru på lyset over speilet og lada ut batteriet så var det ikkje nok å få Falck på døra. Oh, no, då hadde startsperra slått seg på igjen og bilen måtte tauast til verkstad. Etter at sentrallåsen og startsperra gjekk har det også vore innbrot i han. Tjuvkoplinga tok straumen til dashbordet så dei siste par åra har eg ikkje sett kor mange km eg har køyrt. Alt dette kan ein leva med

 

Rett over jul gjekk straumen til CD-spelar, radio, klokke og med det uttak til DVD-spelaren til ho i baksetet. Dødsstøtet for bilen var då speedometeret konka i førre veke. Sidan då viste det stort sett 160 også i 50-sonen. Då var det nok for det kan ein ikkje leva med. Sympatisk nok skjedde dette berre 5 dagar før årsavgiftfristen.

No ligg bilen fatklemt på Hanøytangen.

 

Litt vemodig.

Eg skulle liksom ha is i magen og tenkja meg godt om før eg kjøpte ny bil. Mekanikaren min har gitt meg gode råd og det var stort sett Toyota Yaris som sto på lista, men Citroen kunne godtakast. Det kunne derimot ikkje Ford Focus, Peugot eller ein ny Renault. I tillegg måtte eg lova å visa den til han før eg kjøpte ein ny bil.

Plutseleg dukka det opp ein raud, snerten liten sak som ser flunkande ny ut trass sine 10 år. Den er særs godt tatt vare på av eit godt vaksent par og har stort sett berre køyrd mellom Nesttun og Lagunen dei få km den har køyrd. I mellom køyreturane har den stått trygt og godt for vær og vind i sin eigne, vesle garasje. 

Eg er hoppande glad og nøgd og det er Litjpia og. Ho ynskte seg nemleg ein raud bil.

Gårdagens helt var Dag Fondenes.

Våren er her, årets blåveis blømer

 

Vi har denne ganske store tua med blåveis i den vesle hagen i bygården vår på Møhlenpris. Der blømer blåveisen tidleg kvart år. Det er eit sikkert vårteikn. I dag då eg kom heim frå jobb såg eg plutseleg dei fine små blåe blomane var komne. Det må jo delast med heile verda.

 

Så no har altså naturen offisielt opna våren.

På kongeleg jakt

 

Eg samler på kongelege til doen på Tysse. For å vera ærleg så har eg no ein heil haug med fine bilete som eigentleg er alt for fine til å henga på do. Enda godt at doen heiter Cinderella.

Då eg oppdaga desse fine bileta på Finn fekk eg nesten åndenaud og skunda meg å senda ein mail til den hyggelege damen som skulle selga dei. Til alt overmål var ho opprinneleg frå Rindal.

Eg mangla Maud i samlinga mi så no har eg heil kongerekke frå Kong Oscar opp til i dag. 

Eg har sagt at alle kongar som har regjert i den tida huset har eksistert skal få vera med. Det står 1889 på trappa så derfor får denne sardinkongen frå Sverige vera med.

Eit lite sjal frå i sommar

 

Vi kjøpte ein heil masse Kauni-garn i sommar Nydelege fargar, men for å vera heilt ærleg tykkjer eg det klør litt vel mykje til at eg vil ha det tett innpå kroppen. 

 

Måtte jo ha noko å strikka på medan eg var på ferie så då improviserte vi litt og fekk eit lite sjal. Trur eg har nokon som ikkje er så kløutsett som kan ta imot.

I tillegg er eg på veg med jakke frå Veera Välimäki, Before Dark.

Superkokken

Som den mildt sagt uinteresserte kokken eg er så er det til vanleg lite kreativitet å spore. Denne oppskrifta fall eg derimot for. Litt morro for mor og barn.

Stjerneskott møter tentakkeldyret.

Vi hadde det gøy og det kan etast både med ketsjup og pesto.

Kuler'n i Thailand

Det er slettes ikkje feil å rømma til Thailand når været har slått seg vrang heime. Skjønar kvar vinter at eg bør skaffa meg ein vedomn, men har enno ikkje kome så langt. Thailand er ein betre vedomn.

 

Bakgrunnenn for at vi har kome oss hit er at eg var invitert til å snakka på ein kongress i Bangkok om abort. Dei arbeider iherdig for å få seg sjølvbestemt abort her nede. Frå før har dei hatt verdas beste familieplanleggingsprogram og no har dei for andre gong laga ein veldig flott kongress. Det er også den mest internasjonale kongressen eg har vore på - fullt av delegatar frå Afrika, Asia og Latin-Amerika i tillegg til Europa og USA. Det einaste som mangla er i grunnen austblokk og tidlegare Sovjetiske land.

Skjønar godt at folk valfarter til Thailand. Det er eit slags nytt syden for skandinavar. Her på hotellet vårt Krabi Aquamarin Resort så snakkar annakvar svensk eller norsk. Ein deilig stad pitte litt utanfor AoNang sentrum. Berre 10 min med tuk tuk og fullt mogleg å gå for dei som ikkje har ein lat 4-åring med seg. Romma er akkurat så fine som dei ser ut til og vi har forelska oss i bassenget. Utruleg lett å reisa i Thailand, billeg og vakkert. Rett nok er det ikkje sikkerheitsutstyrets høgborg så ein held fast på barn og gamle når ein durer avgarde i pick up ane som er opne bak og berre har usikra benker på innsida. Høyrer rykter om at båtane er overlasta når ein skal på snorkling og korallreva er nedtrakka, men reint bortsett frå det så er det ei perle.

Har også klart å verta lurt av ein skreddar til å sy meg dress og kjole. Eg skal jo disputere innan rimeleg tid må vita og då hadde slikt utstyr vore på sin plass. Litt seriøs framtoning gjer under for psyken.

I går var vi på elefantsafari. Det er ikkje tilrådd for dei som vert lett sjøsjuke ein deiser fram og tilbake. Gøy! Spesielt den yngste i familien tykte det var umåteleg flott. 

Turen vart avslutta med å klatra opp 1230 bratte, høge trappetrinn til Tiger Cove Temple. For oss som bur i Bergen og kjenner Stoltzen så har vår stakkars trimrute heime fått status som puslete med sine kun 800 trappetrinn. Flott utsikt på toppen.

Lite å skriva heim om

Himmel og hav kor lite eg har strikka i året som gjekk. Det vesle eg har strikka har eg stort sett ikkje blogga om heller (øh, berre for å få det til å framstå som om eg har ein haug med storarta prosjekt som ikkje har sett bloggedagsens ljos). Det einaste eg kan dra fram som eit framifrå prosjekt er Fanaboleroen.

Elles var nok det viktigaste i år at eg endeleg fekk realisert litt av hagedraumen på Tysse. Det var herleg å få seg ein fin uteplass. No ligg det duka for fleire prosjekt til sommaren. Mellom anna lurer eg veldig på korleis eg skal verta kvitt all skvallerkålen.....

Nord-Noreg-turen med to veker jobbing i Hammerfest før vi køyrde heile vegen ned til Trøndelag er nok også eit av årets høgdepunkt. Vi hadde strålande vær i Finnmark og heller regntungt heile vegen sørover, men kven bryr seg vel om det trass i at Lofotveggen og Svolværgeita forsvann i skoddeheimen.

No startar eit nytt år. Litjpia og eg har feira med vener på Hamlagrø. Det striregna i går og i dag var det winter wonderland. Dei vaksne har oppsummert at årets nyttårsforsett må vera at det ikkje finst noko som helst orsaking for ikkje å trena. Difor har vi starta året med 15 min på ski og heile 500 steg (øh, litt langt igjen til 10 000) så langt. 

Herregud, godt det er kvardag i morgon.